Η ομιλία του μέλους Ντίνου Παπαδόπουλου στην εκδήλωση της Λέσχης για το Πολυτεχνείο


ΤΙΜΩΝΤΑΣ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ
 ΝΑ ΠΑΛΕΨΟΥΜΕ ΓΙΑ ΣΠΟΥΔΑΙΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΑ ΟΡΑΜΑΤΑ

φίλοι και φίλες
 40 χρόνια μετά την ηρωική εξέγερση του Πολυτεχνείου βρισκόμαστε σε μια κρίσιμη ιστορική στιγμή. Ο λαός μας βιώνει συνθήκες αντίστοιχες με αυτές που έζησε στην μεταπολεμική και μεταεμφυλιακή περίοδο. Η φτώχεια, η ανεργία, η λιτότητα, η κατάσταση στην υγεία την παιδεία την κοινωνική ασφάλιση έχουν δημιουργήσει συνθήκες κοινωνικού μεσαίωνα που δυστυχώς δεν βρισκόμαστε σε φάση που μπορούμε να πούμε ότι ΝΑΙ τα είδαμε όλα. Η πολιτική της ντόπιας ολιγαρχίας του πλούτου, των Ελλήνων καπιταλιστών  και των ξένων εκφραστών των καπιταλιστικών και ιμπεριαλιστικών συμφερόντων που ανταγωνίζονται για την καταλήστευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας, οδηγεί σε συνθήκες γενικευμένης ανθρωπιστικής κρίσης και θέτει σε αμφιβολία την ίδια την δυνατότητα επιβίωσης. Φανερά κρούσματα αυτής της νέας πραγματικότητας είναι οι χιλιάδες αυτοκτονίες, οι εκατοντάδες χιλιάδες μεταναστεύσεις νέων κυρίως στα σκλαβοπάζαρα των ιμπεριαλιστικών μητροπόλεων και οι αναρίθμητοι θάνατοι από στερήσεις σε ιατρική περίθαλψη, φαρμακευτική αγωγή, σε στέγαση ρεύμα ακόμα και νερό.
Και όλα αυτά 40 χρόνια μετά το πολυτεχνείο.

Σε αυτές τις νέες συνθήκες το σύνθημα που δυστυχώς ακόμα προσπαθούν να μας περάσουν οι υπηρέτες των ντόπιων και ξένων συμφερόντων περί δικαίωσης του αγώνα του Πολυτεχνείου φαντάζει απίστευτα ειρωνικό και προσβλητικό για όλους μας.
Καμαρώνουν για την Δημοκρατία τους όλοι αυτοί που φροντίζουν καθημερινά να υποτάξουν τον λαό μας σε ένα περιβάλλον που ταιριάζει σε αχρείους και δουλοπρεπείς, άσχετους και υποταγμένους.
Για όλα αυτά θα πρέπει να συζητήσουμε σήμερα. Για την σημερινή πραγματικότητα τη σύνδεση της με το παρελθόν, για την υπέρβαση της και την προοπτική.
Πριν όμως πω συνοπτικά την γνώμη μου για όλα αυτά θα πρέπει να τονίσω ότι στην σημερινή εκδήλωση κληθήκαμε να μιλήσουμε σαν εκφραστές της γενιάς του Πολυτεχνείου σαν αγωνιστές του ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΊΟΥ και θα ήθελα να κάνω ένα σχόλιο για αυτό. Ο καθένας από εμάς πρέπει να κρίνεται σε κάθε στιγμή της ζωής του και όχι από μια φάση. Η συμμετοχή του καθένα μας στους κοινωνικούς αγώνες δεν πρέπει να αποτελεί ταυτότητα αποφυγής κοινωνικής και πολιτικής κριτικής. Μακριά από μας οι ήρωες και τα ανέλεγκτα πρότυπα.  Γιατί γνωρίζουμε ότι δεν είναι λίγοι αυτοί που εξαγόρασαν τη συμμετοχή τους στους αγώνες για να υπηρετήσουν στην συνέχεια τα προσωπικά τους συμφέροντα. Ο καθένας από μας που συμμετείχαμε εκείνη την εποχή σε αυτούς τους αγώνες δεν είναι κάτι το μοναδικό το αυθεντικό, το ιδιαίτερο, το ξεχωριστό.
Συμμετείχαμε σε ένα αγώνα που ευτυχώς ήταν μαζικός, παλλαϊκός με χιλιάδες νέους ανθρώπους, φοιτητές, μαθητές, εργαζόμενους, ανέργους με χιλιάδες ανθρώπους της εργασίας και του καθημερινού μόχθου. Όλοι αυτοί έγραψαν την ιστορία του Πολυτεχνείου. Ναι δεν ήταν ο τάδε ή η τάδε ήταν χιλιάδες οι αγωνιστές του Πολυτεχνείου…
Το Πολυτεχνείο σαν σταθμός στην ιστορία του λαϊκού κινήματος  πρέπει να προστατευτεί από την λυσσαλέα προσπάθεια των αστών να αμβλύνουν και να διαγράψουν το κοινωνικό του περιεχόμενο. Προσπαθούν να το ενσωματώσουν στην δικιά τους ιστορία, έτσι ώστε αφού το αφαιρέσουν τα εξεγερτικά του μηνύματα, να το διαγράψουν τελείως από την μνήμη του λαού. Το παρουσιάζουν σαν μια απλή αντίδραση της νεολαίας στη χούντα του Παπαδόπουλου-Ιωαννίδη, λες έστω και  σε αυτή τη βάση, η χούντα δεν ήταν η δικιά τους ιστορική πορεία, η πορεία της αστικής τάξης της χώρας σε ένα δρόμο που ο λαός και η νεολαία ήταν πάντα ο αντίπαλος, ο άλλος πόλος που έπρεπε να ενσωματωθεί ή να εξοντωθεί.
Είναι αλήθεια ότι η νεολαία κυρίως αλλά και ένα σημαντικό κομμάτι των εργαζομένων και του λαού έφτασαν στο Πολυτεχνείο αφού πέρασαν πρώτα από μικρές και μεγάλες καθημερινές μάχες ενάντια στο στρατιωτικό-φασιστικό καθεστώς εκείνης της περιόδου. Ήταν αυτές οι μάχες που διαπαιδαγώγησαν και συνειδητοποίησαν χιλιάδες αγωνιστές ότι ο αγώνας ενάντια στη χούντα ήταν αγώνας ενάντια σε όλους εκείνους που κρύβονται πίσω από τις χούντες.
 Ενάντια στην υποταγμένη αστική τάξη της χώρας μας που ευθυγραμμίστηκε και σε εκείνη την περίοδο της κρίσης στη Μεση Ανατολή με τους σχεδιασμούς των Αμερικάνων.,
 ενάντια στον ιμπεριαλισμό που γεννά τους πολέμους και τροφοδοτεί τις κρίσεις, πνίγοντας  τους λαούς στο αίμα και στη δυστυχία.
Ενάντια στη ληστρική πολιτική  του ντόπιου και παγκόσμιου κεφαλαίου που αφαιρεί από το λαό στοιχειώδη δικαιώματα όπως η ελευθερία σκέψης, το δικαίωμα στη μόρφωση και στη δουλειά, το δικαίωμα για μια αξιοπρεπή διαβίωση που είναι εφικτή για όλους τους ανθρώπους.
Ενάντια επίσης στις κοινοβουλευτικές αυταπάτες ακόμα και δυνάμεων της Αριστεράς που δημιούργησε η προσπάθεια φιλελευθεροποίησης του χουντικού καθεστώτος.
 Ο αγώνας του Πολυτεχνείου στηρίχτηκε σε τέτοιους προβληματισμούς και συνεπώς δεν υπήρξε ποτέ απολίτικος ούτε απλά αντιχουντικός. Οι καλύτερες μαρτυρίες  είναι τα συνθήματα εκείνης της περιόδου και στα οποία κυρίαρχη ήταν η αντιφασιστική- αντιιμπεριαλιστική λογική. «Κάτω η χούντα» «Ψωμί – Παιδεία - Ελευθερία»  ,»Έξω οι ΗΠΑ», «Έξω το ΝΑΤΟ», «Λαοκρατία».
Η θεώρηση της εξέγερσης του Πολυτεχνείου σαν συνέχεια του αγώνα της Εθνικής Αντίστασης  είναι πολιτική αντίληψη αποκατάστασης της ιστορικής αλήθειας  ενάντια στην διαστρέβλωση της ιστορικής πραγματικότητας από τους αστούς και τους συνεργάτες τους.
Η αλήθεια αυτή είναι που όπλισε τις μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ με μίσος και έχθρα ενάντια στο πραγματικό νόημα του Πολυτεχνείου. Οι νεκροί που θρήνησε ο λαός στις εκδηλώσεις τιμής για το Πολυτεχνείο  είναι νεκροί της ίδιας πάλης, του σταθερού και μόνιμου αγώνα του λαού και της νεολαίας του αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον καπιταλισμό, του αγώνα για ανεξαρτησία και κοινωνική απελευθέρωση.
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου θα αποτελεί πάντα πηγή έμπνευσης για όλους εκείνους που δεν πίστεψαν και δεν πιστεύουν στο τέλος της ιστορίας και των ιδεολογιών. Όλων εκείνων που κατανοούν ότι η κατάργηση της κοινωνικής και ταξικής πάλης είναι μόνο στα μυαλά εκείνων που τα συμφέροντα εξυπηρετούνται από την σταθερότητα της σημερινής πραγματικότητας.    
Σήμερα 40 χρόνια μετά η ιστορία της εξέγερσης του Πολυτεχνείου εξακολουθεί να εμπνέει και να διδάσκει όλους αυτούς που κατανοούν ότι το μέλλον της ανθρωπότητας δεν είναι ο μονόδρομος  της καπιταλιστικής βαρβαρότητας ούτε με τη σημερινή της μορφή ούτε με τη μορφή  ενός καπιταλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο εκσυγχρονισμένου και λογικού που μπορεί να ικανοποιεί συγχρόνως και της αχόρταγες ανάγκες του κεφαλαίου για υψηλή κερδοφορία και τις ανάγκες του εργαζόμενου λαού και της νεολαίας.
Ζούμε σήμερα σε συνθήκες καπιταλιστικής βαρβαρότητας.  Η ήττα του αριστερού και  κομμουνιστικού κινήματος έχει ενισχύσει την επίθεση του παγκόσμιου καπιταλισμού και ιμπεριαλισμού ενάντια στους λαούς. Οι χώρες της περιφέρειας καταληστεύονται, ο εθνικός πλούτος μετατρέπεται σε φτηνές πρώτες ύλες για το κεφάλαιο, η ανισότητα στην ανάπτυξη είναι αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής και αυτών των συσχετισμών.  Σε δεκάδες χώρες οι λαοί ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας. Η μετανάστευση έχει πάρει εκρηκτικές διαστάσεις παγκοσμίως αλλά είναι αδύνατο να λύσει τα προβλήματα των λαών, αντίθετα συσσωρεύει προβλήματα σε παγκόσμιο επίπεδο. Η κρίση σήμερα είναι παγκόσμια. Η υπερσυγκέντρωση του κεφαλαίου δημιουργεί προβλήματα και κρίση στις ίδιες τις μητροπόλεις του καπιταλισμού. Είναι μύθος να πιστέψουμε ότι τα προβλήματα που γεννά η καπιταλιστική κρίση θα λυθούν με μια νέα παγκόσμια συμφωνία. Μια συμφωνία που θα είχε σαν βάση την αναδιανομή των εισοδημάτων και παγκοσμίως ανάμεσα στις χώρες και σε κάθε χώρα ξεχωριστά (με την ενίσχυση των λαϊκών εισοδημάτων). Οι λύσεις αυτές είναι αδύνατες γιατί συγκρούονται με την ίδια τη φύση του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού. Σε συνθήκες παγκοσμιοποιημένης καπιταλιστικής οικονομίας είναι αδύνατος ο διεθνισμός του κεφαλαίου ο οποίος μόνο σε ένα επίπεδο μπορεί να εκφραστεί. Στο  επίπεδο του κτυπήματος των λαϊκών κατακτήσεων και δικαιωμάτων.
Κατά τα άλλα η περίοδος που ζούμε είναι περίοδος του ιμπεριαλισμού και των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων και ανταγωνισμών για παγκόσμια κυριαρχία και έλεγχο των αγορών. Στο έδαφος αυτής  της πραγματικότητας έχουν ξεσπάσει οι τελευταίοι πόλεμοι. Σε αυτή τη βάση αναβιώνουν οι εθνικισμοί και καλλιεργούνται τα μίση ανάμεσα στους λαούς.
Οι διάφορες  προτάσεις για την έξοδο από την κρίση είναι προτάσεις για λαϊκή κατανάλωση και εφησυχασμό. Οι αλλαγές στην πολιτική δεν προκαλούνται ούτε από ανησυχίες ούτε από ευαισθησίες. Προκαλούνται από αλλαγές στους ταξικούς συσχετισμούς . Για όσο διάστημα η εργατική τάξη και οι εργαζόμενοι λαοί αδυνατούν να δημιουργήσουν και να ενισχύσουν το δικό τους φορέα την δικιά τους πολιτική και κοινωνική πρωτοπορία τα πράγματα  θα συνεχίζουν να εξελίσσονται στο ίδιο μοτίβο.
Ναι υπάρχει σήμερα ένα πολιτικό κενό. Λείπει μια αριστερά, μια ισχυρή αριστερά που και στη χώρα μας και παγκόσμια θα προσπαθούσε πρακτικά να βάλει φραγμούς στην καπιταλιστική επίθεση. Μια αριστερά που γνωρίζει να αξιοποιεί τους μικρούς και μεγάλους καθημερινούς αγώνες ως μέσο για την γενικευμένη νέα έφοδο του εργατικού και λαϊκού κινήματος για αλλαγή της κοινωνικής πραγματικότητας, για μια νέα οραματική έφοδο για την αλλαγή αυτή. Η Αριστερά της σύγκρουσης και των ρηγμάτων η Αριστερά, ασπίδα των λαϊκών κατακτήσεων και δικαιωμάτων. Η Αριστερά της σταθερής ιδεολογίας και της στρατηγικής για το πέρασμα στον σοσιαλισμό και την αταξική κοινωνία. Μια τέτοια αριστερά πρέπει να μας εμπνέει.
Η φυσιολογική ύπαρξη ιδεολογικών ρευμάτων στο χώρο της επαναστατικής  Αριστεράς με διαφορετικές καταβολές και όρους συγκρότησης καθιστά αναπόφευκτη σε αυτή την περίοδο την ύπαρξη παράλληλων ιδεολογικών αλλά και πολιτικών αναζητήσεων. Η παράλληλη όμως ιδεολογική  πορεία των ρευμάτων, είναι λάθος να οδηγήσει σε σεχταρισμούς και σε περιχαρακώσεις. Οφείλουμε να ενισχύσουμε την κοινή δράση και την αναζήτηση ενός πλαισίου κοινής πολιτικής συμφωνίας που αντιστοιχεί στο επίπεδο των κοινών εκτιμήσεων και αντιλήψεων που υπάρχουν σήμερα. Η πολιτική συμφωνία θα προωθείται σε ανώτερα επίπεδα μέσα από τον αξιόπιστο διάλογο και τα συμπεράσματα που θα αντλούνται από την ταξική πάλη. Η επιβεβαίωση των ιδιαίτερων πλευρών των ιδεολογικών μας τοποθετήσεων  δεν μπορεί να διεκδικηθεί σε ένα μίζερο πολιτικό τοπίο αλλά σε ένα τοπίο που η εργατική τάξη, οι εργαζόμενοι, η νεολαία κατανοούν και παλεύουν για αυτά που πραγματικά μας ανήκουν.
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον εσωτερικών και διεθνών διεργασιών με υπαρκτά τα παραπάνω πολιτικά  προβλήματα, οι εργαζόμενοι της χώρας μας και η νεολαία δίνουν σήμερα τις δικές τους μάχες ενάντια σε όλους αυτούς που προσπαθούν να τον υποτάξουν σε μια πολιτική που καταδικάζει τον λαό μας στην εξαθλίωση και που ξεπουλά τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας σε ξένα ανταγωνιζόμενα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα.
Οι μάχες που δόθηκαν οι μάχες που δίνονται δείχνουν ότι οι αντιστάσεις του λαού μας είναι ισχυρές παρόλο που δεν έχουν σταματήσει –ανατρέψει την άγρια επίθεση του συστήματος. Οι αντιστάσεις αυτές που σε πολλές περιπτώσεις ανέδειξαν μια πρωτοφανή δυναμική από άποψη μαζικότητας και αγωνιστικότητας ήταν αυτό που ανάγκασε τη τρικομματική και στη συνέχεια δικομματική κυβέρνηση Σαμαρά να καταφύγει σε πράξεις ουσιαστικής κατάργησης του συντάγματος. Οι πράξεις νομοθετικού περιεχομένου και το άγριο χτύπημα των λαϊκών κινητοποιήσεων δείχνει την τάση φασιστικοποίησης του συστήματος που ο κοινοβουλευτικός μανδύας προσπαθεί να κρύψει τις επιλογές του.
 Δεν είναι μόνο η επίσημη κρατική τρομοκρατία που βγάζει τα δόντια της στον αγωνιζόμενο λαό .Σαν συμπλήρωμα χρησιμοποιήθηκε το φασιστικό-ναζιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής, η οποία με την ανοχή και την στήριξη του κρατικού μηχανισμού ανέλαβε εργολαβικά το χτύπημα των λαϊκών αντιστάσεων και του ιδεολογικού και πολιτικού αποπροσανατολισμού του ελληνικού λαού. Ο αντισυστημικός και ψευτοπατριωτικός-εθνικιστικός λόγος της δεν μπορεί να κρύψει τις πραγματικές προθέσεις αυτού του μορφώματος. Ο φασισμός πάντα χρησιμοποιούσε σύμβολα μίσους ,όπως σήμερα τους μετανάστες για να κρύψει την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της μεγαλοαστικής τάξης (εφοπλιστών-τραπεζιτών-μεγαλοεπιχειρηματιών).
Η πρόσφατη διαδικασία της δήθεν απόσυρσης και καταδίκης στελεχών της Χρυσής Αυγής και ανεξάρτητα αν επί της ουσίας πριμοδοτεί τον Σαμαρά ως κύριο εκφραστή των συμφερόντων των ντόπιων και ξένων καπιταλιστικών και ιμπεριαλιστικών συμφερόντων, χρησιμοποιείται για την προώθηση της θεωρίας των δύο άκρων για το χτύπημα δηλαδή του λαϊκού κινήματος και της κομμουνιστικής ιδεολογίας και πρακτικής.
Ο Φασισμός σαν μια εναλλακτική μορφή διαχείρισης του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος αποτελεί πάντα απειλή για το λαϊκό κίνημα που μόνο αυτό με μαζικούς αγώνες μπορεί να τον συντρίψει.    
Σήμερα είναι επιβεβλημένο να συνδέσουμε τους αγώνες μας με τα αιτήματα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Επιβάλλεται να αξιοποιήσουμε την δύναμη της εξέγερσης εκείνης της εποχής ως δίδαγμα για την σημερινή μας δράση.
Ενάντια:
Στους μονόδρομους των μνημονιακών κυβερνήσεων της Ε.Ε. και του ΔΝΤ.
Στη φασιστικοποίηση του συστήματος και στη φασιστική συμμορία της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ.
την ποινικοποίηση των  αγώνων του λαού και της νεολαίας
Στην προώθηση της γελοίας και επικίνδυνης θεωρίας των δύο άκρων.
Στις πολιτικές εκείνες που οδηγούν σε χιλιάδες απολύσεις εργαζομένων στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα,
Στην κατάργηση θεμελιωδών εργασιακών δικαιωμάτων και κατακτήσεων. Στη δουλειά, στην  υγεία, στην ασφάλιση, στη σύνταξη,  στο δικαίωμα της αξιοπρεπούς διαβίωσης.
Στους ταξικούς φραγμούς στην Παιδεία. Στο δικαίωμα της νεολαίας να διεκδικεί μόρφωση για όλους, δουλειά για όλους, μια ανθρώπινη και οραματική κοινωνία χωρίς καθημερινή τρομοκρατία, μια κοινωνία που θα εμπνέει και θα διαπαιδαγωγεί σε συλλογικές προσπάθειες. Μια κοινωνία χωρίς βία.
Στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στην περιοχή που αιματοκυλίζουν τους λαούς.
Να αντιταχθούμε στη φίμωση ιδεών που επιβάλλουν τα Μ.Μ.Ε. με πρόσφατο παράδειγμα το κλείσιμο της ΕΡΤ και να σπάσουμε την υγειονομική ζώνη που έχει δημιουργήσει το σύστημα στις αριστερές και επαναστατικές  ιδέες.
Να ενισχύσουμε τις λαϊκές αντιστάσεις και να αγωνιστούμε για ένα μαζικό και ισχυρό λαϊκό κίνημα διεκδίκησης και ανατροπής με σταθερό στόχο μια
ΕΛΛΑΔΑ  ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ- ΕΛΕΥΘΕΡΗ –ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ

Η ομιλία του Ντίνου Παπαδόπουλου στην εκδήλωση της Λέσχης εργασίας-αλληλεγγύης και πολιτισμού που έγινε το Σάββατο 16 Νοέμβρη  στην αίθουσα του Δημ. Συμβουλίου  Τρικάλων.

Επικοινωνία

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *